Suug13 - Stoppen met roken dagboek

Ik ben van mening dat er een groot verschil zit in doelen en dromen. Een doel is voor mij iets waar ik naar toeleef en een droom iets wat ik graag zou willen, maar wat bijna onmogelijk of ongrijpbaar is. Dromen vind ik mooier dan doelen, maar zonder doelen in je leven, kan je in mijn ogen ook niet echt leven. Misschien verwoord ik dit laatste niet helemaal goed, ik vind het gewoon prettig om ergens naar toe te werken: het uiteindelijke doel. Af en toe doelloos iets doen is natuurlijk wel prettig: lekker je verstand op nul en gaan.

Iedereen moet dromen hebben en er vooral over durven te praten en te fantaseren. Ik geloof er heilig in dat het je gelukkiger maakt, in ieder geval op de momenten dat je aan fantaseren bent. Fantaseren is een simpele manier om je gedachten en emoties te laten gaan.

Gisteravond zat/lag ik weer eens op de bank, met een glas wijn in het schemerlicht muziek te luisteren. Dan droom ik weer over Mutare, over mijn droom om daar te wonen. Helaas is dit nu nog slechts een droom en nog geen doel om naar toe werken voor mij. De droom gaat snel over iets anders, over de droom om dit samen met iemand te doen. De droom, nee, de fantasie om iemand te vinden die net zoals ik heel intens van muziek kan genieten. Samen op de bank luisteren en dromen, niks zeggen, elkaar recht in de ogen kijken met een lichte glimlach en elkaar dan begrijpen. Elkaar begrijpen, omdat je beiden weet waarom de ander niks zegt. Ik denk ook als 2 mensen samen zoiets hebben, dat zij dan ook intens van elkaar genieten, dat er passie is in die relatie, dat die passie samen gaat met eeuwig verlangen, eeuwig verlangen naar elkaar. Dit is denk ik voor weinigen weggelegd (hopelijk zit ik hier fout!), maar daarom des te mooier om erover te dromen; met de gedachte op de achtergrond dat dit mij ooit mag overkomen.

Iedereen moet ook doelen hebben. Zo hebben wij hier een gezamenlijk doel: stoppen met roken. Sommigen gaat het makkelijker af dan anderen, voor mij lijkt het af en toe slechts een droom en geen doel... Met dat laatste bedoel ik dat het me maar niet lukt om te stoppen. In het begin vond ik dit maar een teken van zwakte, nu niet meer. Het is niet iedereen gegeven om in één keer te kunnen stoppen, ik denk dat de meesten onder ons het niet in één keer lukt. Ik blijf ervoor vechten, net zoals jullie, om het uiteindelijke doel te bereiken: een ex-roker worden, zijn en voelen!

pff, twijfel gaat er nu door me heen: plaatsen of niet? Ben denk ik wel erg open geweest ;-)

Ten eerste wil ik iedereen bedanken voor de reacties van gisteren. Gisteren is bekend gemaakt dat hij inderdaad zelfmoord gepleegd heeft. Ik heb in Zimbabwe al aardig wat meegemaakt/gezien die ik me nooit kon voorstellen. Daardoor heb ik aardig leren relativeren en begrijp ik ook heel goed dat je plezier in leven moet hebben. Daar zijn er gewoon heel veel sterfgevallen door pure armoede en daardoor honger. In Sakubva zie je ook heel veel kinderen met hongerbuikjes, velen daarvan gaan uiteindelijk ook heel jong dood. Maar dat iemand zichzelf van het leven beroofd snap ik niet, kan ik ook niet begrijpen. Dat doe ik al niet (en velen met mij natuurlijk) als je hoort of leest dat iemand zelfmoord heeft gepleegd en je verwacht dit ook nooit mee te maken. Nu is het iemand die ik dagelijks zag en sprak, dan wordt het wel heel erg vreemd en zwaar. Het lukt me even niet om te relativeren, heb het moeilijker mee dan ik aanvankelijk gisterochtend dacht. Dat blijkt wel uit de zeer slechte nacht die ik achter de rug heb, ben ook niet te genieten vandaag ;-)

Goedemorgen allemaal,

Jullie morgen zal beter zijn dan die van mij. Gisteravond is bij onze directie het nieuws doorgedrongen dat een collega van ons afgelopen vrijdag is overleden, het zet je weer even met beide benen op de grond. De beste man is 47 jaar geworden en rookte en dronk nogal veel. Nu ga ik niet zeggen dat hij daaraan overleden is, puur omdat wij hier het vermoeden hebben dat hij een onnatuurlijke dood is gestorven. Eigenlijk snap ik niet goed waar om ik dit hier meldt, al zie je hier meer en meer mensen, die hier niet alleen schrijven over het niet-roken. Kennelijk is deze website ook een uitlaatklep voor andere dingen, misschien ook wel omdat het hier toch redelijk anoniem is. Om het toch een beetje in de sfeer van deze website te houden: Normaal gesproken zou ik nu heel wat afroken met m'n collega's, maar ik blijf dit keer sterk... Sterker dan de afgelopen weken... Dit gaat een lange dag worden...

Groeten en veel succes weer met niet-roken,

Guus

Hallo allemaal,

Waarschijnlijk liggen de meesten van jullie geheel normaal op bed, maar ik nog niet; dus even een berichtje. Als eerste zal ik eerlijk zijn, heb een sigaret opgestoken... Waarom? al sla je me dood: het was wel samen met een mooie vrouw. Even een zeer slap mannenexcuus tussendoor ;-) Nu ga ik m'n stukje schrijven..

Volgens mij heb ik het ooit ergens in mijn dagboek laten vallen, maar sinds een aantal jaar ben ik een ongelofelijke fan van een land en dat land is......................... ZIMBABWE! Een van de armste landen ter wereld, met dank aan de "immer geweldige" Robert Mugabe. Ik ben daar een aantal keer geweest en ben ook vrijwilliger bij de Stedenband Haarlem-Mutare. Even kort hoe ik daar terecht gekomen ben: Rutendo (zimbabwaan) heeft een Nederlandse vriendin (1,5 jaar in Mutare gewerkt), Rutendo was in het begin 3 maanden hier en dan weer 3 maanden in Mutare, Rutendo speelt handbal, ik heb hem op de vereniging opgevangen, sindsdien beschouwen we elkaar als broers en ben ik met hem naar Zimbabwe gegaan..

Er zijn een aantal zeer bekende cultuurverschillen: man-vrouw verhoudingen. Sorry dames, maar daar is jullie enige recht nog steeds het aanrecht. Gelukkig is dit aan het veranderen, helaas zeer langzaam. Maar dames ooit komt dat ook daar goed! In Zim gelooft men ook nog echt in hekserij. Ik zal daar snel samengevat een voorbeeld van noemen wat echt waar is (ik ken de mensen....). Gezin bestaande uit: 2 ouders, 4 broers en 2 zussen. De ouders zijn overleden, zussen en 1 broer zijn overleden (deze kende ik niet), 2e broer overlijd (Ivan, uit mijn blog Geel), weer in het ouderlijk huis. Men denkt dat de andere broers zo snel mogelijk het ouderlijk huis moeten verlaten, omdat iemand hun huis vervloekt heeft. Iedereen van dat gezin is namelijk allemaal in dat huis overleden. Ik zal even snel to the point komen, want als ik over Zimbabwe begin, kan ik uren door gaan...

Cultuurverschil roken: waarom zijn wij allemaal ooit begonnen met roken? Volgens mij zijn de antwoorden meestal hetzelfde: erbij horen, "stoer" zijn. Ikzelf zei altijd: ik ben begonnen door het vele blowen wat ik deed. Is waar, maar waarom ben ik ooit begonnen met blowen? Juist: om de twee redenen die ik net noemde (en ook nieuwsgierigheid). Waarom rookt een groot gedeelte van de arme zwarte bevolking in de townships in Zimbabwe: het is een uiting van rijkdom. Men weet dat het niet gezond is, maar als zij aan anderen kunnen laten zien dat ze een sigaret (ja, ik bedoel 1 sigaret) kunnen kopen, betekent het dat zij daar geld voor hebben. Zelfs al kopen ze 1 sigaret met z'n 3en, dan delen ze die ene sigaret. Ooit heb ik 2 pakjes Madison kado gegeven aan een man daar (ik weet niet hoe je zijn naam schrijft) en hij had tranen in zijn ogen dat ik dat zomaar aan hem gaf. Misschien ben ik wel teveel Zimbabwaan geworden en denk ik hetzelfde als zij over roken. Dit laatste zeg ik niet zomaar, sinds ik daar kom ben ik ongelofelijk veel veranderd. Rutendo (rookt niet overigens) zegt ook altijd dat hij mij als Zimbabwaan behandelt, omdat ik me als een Zimbabwaan gedraag.

Zelf weet ik ook wel dat mijn excuus weer nergens op slaat. Ik weet ook dat het binnenkort wel echt goed moet gaan met stoppen, anders blijf ik niet steeds achter elkaar al die pogingen doen. Het enige wat er nu echt bij mij mist is het echte geloof dat ik stop! Dat begint gelukkig steeds meer te komen. Elke sigaret die ik nu opsteek, bezorgt me steeds meer een schuldgevoel. Uiteindelijk komt het dus goed gekomen met mij en stop ik echt!

Voor de gekken die dit 's nachts nog lezen: slaap lekker zo! Voor de rest: goedemorgen en blijf weer van die sigaretten af!!

Regelmatig vraag ik mezelf af of ik niet gewoon bang ben voor en aantal dingen. Zoals ik nu weer bang ben om te gaan hardlopen, bang dat m'n achillespees het weer begeeft. Dit heeft te maken met mijn geheel niet blessurevrije sportverleden. Een kleine opsomming: 3 keer enkelbanden gescheurd, binnenband gescheurd, spieraanhechting in m'n rug 2 keer gescheurd, kapselinstabiliteit in schouders en daardoor vanaf m'n 17e een chronische schouderblessure (misschien toch maar eens laten opereren), verder diverse kleinere spier- en knie/enkelblessures. Nu handbal ik sinds een paar maanden niet meer, dus de pijn wordt overal gelukkig wat minder...

Maar nu terug naar het onderwerp... Zo lijkt het ook wel of ik bang ben om te stoppen. Het is niet echt angst besef ik me, meer een gebrek aan (zelf)vertrouwen/discipline op dit soort punten. Een aantal hier al terecht reageerden met op het woordje of uitop de volgende zin: "Nu maar kijken of het me deze keer wel gaat lukken". Uit deze zin blijkt toch het gebrek aan vertrouwen dat ik ook echt ga stoppen. Het lijkt wel een soort faalangst (toch wel weer angst ;-) ), iets wat ik op andere gebieden nooit heb of heb gehad: werk, school of met sport. Juist als er druk op staat presteer ik beter, maar het écht stoppen met roken valt me heel zwaar. Er is namelijk niemand die me scherp houdt, iemand die me gewoon een lul noemt als ik weer een sigaret opsteek. Sterker nog ze bieden me juist die sigaret aan. Heel veel van mijn vrienden roken namelijk, zelden kom ik ergens waar niemand rookt. Ik kan moeilijk zeggen dat ik voorlopig de plaatsen uit de weg ga waar gerookt wordt, dan is mijn huis namelijk de enige veilige plaats voor mij. Heel graag zou ik zien dat er meer in mijn omgeving zijn die willen stoppen met roken, maar helaas is dat niet zo. Het zou voor mij een stuk makkelijker zijn.

Het vreemde aan alles is dat ik wél weet dat ik kan stoppen, iedereen kan namelijk stoppen.  Alleen moet ik denk ik die “innerlijke” rust zien te vinden ;-). Dat wordt dus een nieuwe hobby: yoga… Pff, moet er niet aan denken. Oh, ik moet nu stoppen met schrijven, anders snap ik zelf later niet meer wat ik geschreven heb… Ik voel namelijk dat na het wordt yoga het serieuze totaal weg is, eigenlijk al na “innerlijke rust”. Er gaat nu alleen nog maar onzin uitkomen… Dat is overigens wel makkelijker, gewoon schrijven wat je denkt. Maar daar ging het vandaag niet over… Ik wens mezelf weer heel veel succes

DAG ALLEMAAL

PS EN JULLIE NATUURLIJK OOK SUCCES VANDAAG!! Ik vergeet jullie heus niet ;-)